غدير، اقيانوسي به وسعت ازل و ابد

يک روز دلم به جشن مولا عليه السلام ميرفت

در عيدِ غديرِ خُم به صحرا ميرفت

هر کوه که در برابر مي ديدم

چون دستِ علي عليه السلام بود که بالا ميرفت

غدير، برکه نيست؛ دريايي است که از دلش،

اقيانوسي به وسعتِ ازل و ابد وَ به عمقِ تاريخِ درد، سر برآورده است.

غدير، سر آغاز رسالتِ آسماني تمام پيامبران خداست.

درختِ دين، در غدير است که سر به ملکوت مي سايد.

امامتِ دوازده خورشيد، در روشنِ چشمهاي غدير، طلوع کرده است.

اينک، دستِ تمامتِ اسلام است که بالا مي رود.

اينک، دستِ نورانيِ قرآنِ ناطق است که تا عرش خدا اوج مي گيرد.

اينک، زمين است که به آسمان مي بالَد.

اينک، خورشيد است که بر تابشِ خود بر علي عليه السلام، به زمين فخر ميکند.

و اينک اين کلماتِ آسماني، از ملکوتِ کلامِ پيامبر عليه السلام منتشر مي شود که:

«هر که را من مولا و سرپرستِ اويم، پس علي عليه السلام نيز مولا و سرپرست اوست؛

خدايا! دوست بدار هر که او را دست بدارد و دشمن بدار هر که او را دشمن بدارد.»

علي عليه السلام، آن نورِ اَزَلي است که پيش از آفرينشِ جهان، در ارگانِ هستي، جاري بود.

علي عليه السلام، آن هدايتکننده بزرگِ بهشت است

که اگر دستهاي بيعت، با او راستين بودند، کام زمين، در عطش عدالت نميسوخت.

اگر جهان، قدر غدير را مي دانست،

اکنون آسمان ها آرزو ميکردند که اي کاش لحظهاي به جاي اين کُره خاکي باشند!

هجدهم ذيحجه سالِ دهمِ هجري، روزي ست که هستي، تمامتِ خود را به غدير بخشيد.

اين عيد بزرگ بر شما مبارک باد.

" روزبه فروتن پي "